Tagarchief: mainstream

Open brief aan Koer.sk – T.W. Anoniem

Het volgende verscheen gisteravond in de mail.
Ik zoek een platform voor mijn verhaal. Een verhaal over een lange struggle met een pijnlijk einde. Een verhaal dat ik graag anoniem met de wereld wil delen. Wellicht is heeft u er een plekje voor op Koer.sk? Mijn dank zou groot zijn.
Met vriendelijke groet,
dhr. T.W. Anoniem
Hieronder het verhaal, uw grote dank is aanvaard en wederzijds.

De teloorgang van een onfortuinlijke rebel

In het normale leven ben ik niet meer dan een loyale kantoorklerk in de periferie van Nijmegen. Met onbaatzuchtige vlijt doe ik dag in dag uit het werk dat mijn baas van mij verlangt. Echter bij het verstrijken van de dag gaat mijn laptopje open en passeren dwarse muziekplaatjes de revue. Tot ergernis aan toe moet mijn huisgenoot P.B. de rebelse hitjes van Rage Against the Machine en Nirvana verduren.

Ik zal er geen doekjes om winden: ik ben een rebel in hart en nieren. Zegt het systeem ‘A’, dan zegt deze jongen ‘C’. Met deze boy valt niet te sollen.

Ja, ik ben eigenlijk best wel bad ass. Toch moet mij iets van het hart. Het begon allemaal toen ik mijn rugzakje inpakte voor twee weken vakantie in het Verenigd Koninkrijk, Zweden en Noorwegen.

Wat nam ik mee? GEEN smartphone. En zeker ook GEEN credit card. Dat is voor de slaven van het kapitalisme die een zeer onspontaan en bovenal zinloos bestaan leiden. Of ‘lijden’, hoe je het wil. Deze jongen is dwars. Hij gaat oldsk00l. Nokia 3310 bij. Maestropasje bij. Helemaal klaar voor de grote reis.

Na anderhalve week maakte ik de balans op. Ik had 37,5 uur gespendeerd aan het zoeken naar hostels en 10 uur aan het zoeken naar internetcafés. In hostels kreeg ik steevast te horen dat mijn bedje zojuist via internet ‘geprebooked’ was door zielloze satanskinderen die met de credit card van papsie aan het backpacken waren. Mijn zoektocht naar internetcafés strandde vaak bij het aantreffen van een leeg en gesloten pand. Het internetcafé sterft uit dames en heren! Welverdraaid! Godgeklaagd! De culturele teloorgang! De verwaande wifi- & smartphonegeneratie helpt een monument om zeep.

Desondanks alles bukt deze boy niet. Niet voor het walgelijke neo-Thatcheriaanse systeem dat we ook wel Verenigd Koninkrijk noemen. Niet voor de consumptiehoeren van Ikealand, ook weleens Zweden genoemd. En zeker niet voor de gore decadente Noren met hun kutolie en -gas. Met deze boy valt niet te sollen.

Dames en heren. Wat nu volgt, zag ik niet aankomen. Toch ging ik door de knieën. Ik brak mentaal als een banaan in een wasdroger. Zondag 3 augustus 2014. De dag die ik nooit meer vergeet.

Op de bewuste dag maakte ik een lange ochtendwandeling naar het centrum van Oslo. Mijn onderbuik borrelde. Een met zorg samengestelde schijtbrei meldde zich bij de zuiderpoort. In deze bolus had ik behoorlijk wat cash geïnvesteerd. Een karige vezelloze pizza, die in het dure Noorwegen toch al gauw 15 euro kost, vormde de basis van mijn meesterwerk. Om het een en ander goed te mousseren had ik een aantal pinten gedronken de voorgaande avond. Dames en heren, u betaalt voor een bescheiden pinterman in Noorwegen 8 euro 50. Het bruine goud in mijn buik tikte toch zeker een waarde van 100 euro aan.

Om de brei in mijn endeldarm een laatste zetje te geven nam ik een goede sloot koffie. Het lanceerplatform had ik reeds in zicht. In het parkje voor me stonden drie uitnodigende wc’s, in de kleuren van de Franse vlag. Een rode, een witte en een blauwe wc. Elke wc droeg de naam van een peiler van ons walgelijke westerse systeem. Liberté, Égalité en Fraternité. Het mocht de pret niet drukken. Integendeel ik zou met hartstocht en passie kakken op de kernwaarden van het systeem. Zoals dat een echte rebel betaamt. De rode wc met daarop de letters ‘Fraternité’ moest eraan geloven. Broederschap is niet meer dan een farce in deze zo individualistische maatschappij. Beter poepte ik erop.

Stiekem koos ik voor rood, omdat die kleur me wel aangenaam leek tijdens het poepen. In een witte omgeving zou je teveel viezigheid zien tijdens de zitting. In een donkerblauwe omgeving zou je zo weinig viezigheid zien dat het eigenlijk niet meer geloofwaardig was voor een openbare wc. Je zal zo’n weeïg strontplakkaat op de muur maar over het hoofd zien tijdens het manoeuvreren in het kleine hokje. Rood was perfect en zou bovendien mijn persende hoofd enigszins laten opgaan in de achtergrond.

french-toilets-oslo-02Al lopend naar de uitverkoren poepdoos liet ik het kleine kapitaal in mijn endeldarm al een stukje opkomen. Ik was er HELEMAAL klaar voor. De deurklink in het vizier. Ik stak mijn hand uit, klemde mijn vingers om de klink en… NIKS. De deur zat op slot. Waar kon ik mijn kleingeld ingooien? Huh? Wat is deze?! NERGENS. Ik ontdekte enkel een kaartgleuf en de logootjes ‘Mastercard’ en ‘Visa’. Schijten is alleen weggelegd voor de trouwe slaven van het systeem. Geen credit card, geen zondagochtendpoepje. Dames en heren, jullie lezen het goed: je hebt een credit card nodig om te schijten! Om te schijten! Het meest basale en dierlijke dat ons eigen is wordt vermarkt en geprivilegieerd voor de bezitter van een hoerige kredietkaart! Ik slaakte een harde kreet en riep in mijn beste Zwedernoors: ”Fan! Fan! Fan!”, wat zoveel betekent als: “jeetje, verdikkeme, potjandriedubbeltjes”. Omstanders keken op, maar deden natuurlijk niks. Ze hielden hun Visakaart op zak en deze boy blies prairie doggend de aftocht.

Wat ik nog te zeggen heb: ik heb deze week een credit card aangevraagd en mijn eerste smartphone ooit ligt omstreeks volgende week in de brievenbus. Tussen mij en mijn huisgenoot gaat het overigens een stuk beter sinds ik alleen nog maar Sky Radio en 100% NL luister.

Hoogachtend,

Dhr. T.W.Anoniem